Moeien ende loeien

“Zwijgen is niet altijd goud”. Dat is de kop die ik links van mijn tweezijdige Standaard zie verschijnen. Wie – oh wie – durft het aan zulk een uitspraak te doen? Zomaar de moraal van het verhaal in een spreekwoord veranderen. Barbaars!

 

Marianne Thyssen.

 

Ah.

 

Dat doet een belletje rinkelen, die vrouw heeft wat zinnigs te zeggen (haar carrière spreekt voor zich). Toch maar even lezen dan?

 

Here we go.

 

Thyssen, lid van het Europees Parlement, maakt in De Standaard een statement over “beschaafde mondigheid”. De woordcombinatie klinkt ietwat vreemd in de oren, maar het is een topic waar iedere ietwat technologische gebruiker mee te maken krijgt in zijn (al dan niet virtuele) omgeving.

 

Thyssen verklaart het actuele debat over assertiviteit en agressiviteit aan de hand van twee factoren. De toegenomen mondigheid én de nieuwe media zorgen daar volgens haar voor.

 

Mensen hebben niet alleen scherpere meningen, ze kunnen die ook makkelijker kwijt. En we leefden niet in een democratie als mensen hun eigen mening niet mochten hebben. En kwijtkonden. Maar niet zelden gebeurt het dat mensen het woord nogal agressief richten tot anderen die niet van dezelfde mening bedeeld zijn, en scheldwoorden worden daarbij niet vaak vermeden. Volgens Thyssen haakt de genuanceerde mens dan al snel af en “si tous les dégoûtés s’en vont, il n’y a que les dégoûtants qui restent”.

 

Statement.

 

 

Mondigheid en nieuwe media zijn volgens Thyssen positieve evoluties. “We moeten er alleen beter mee leren omgaan”, zegt ze. “Voor de scheldmails hebben ze de deleteknop uitgevonden”.

 

Het is volgens haar aan de (nieuwe) media om alternatieven te zoeken, om die agressieve aanpak in te toomen, dan wel te beantwoorden.

 

Bij CD&V hebben ze alvast een alternatief doorgevoerd. “Vraag het aan Tine” werd in het leven geroepen. En die Tine bestaat echt. Ze heet Tine Vandecasteele en is een West-Vlaamse die haar sporen verdiende bij Vrouw & Maatschappij, en nu dus haar diensten verleent aan de communicatiedienst van onze oranje partij.

 

Wat doet Tine?

 

Tine beheert de facebook- en twitterpagina en de mailboxen van de partij. Elke reactie verdient haar respons, en het is dan ook full time dagtaak.

 

“Beschaafde mondigheid een volwaardige plaats geven in onze samenleving en democratie: het is een uitdaging die politici en media niet uit de weg mogen gaan.”

 

Zo sluit Marianne haar opiniestuk af.

 

Volgens mij ziet mevrouw Thyssen in haar betoog nog een belangrijke nuance over het hoofd. Omdat mensen via nieuwe media hun mening gemakkelijker kunnen tentoonspreiden, is het namelijk nodig dat ze zich bewust zijn van het verschil tussen realiteit en virtualiteit. Een scheldwoordenrage is snel getweet. Maar wordt die even snel uitgesproken?

 

Daan Heerma Van Voss, Nederlands schrijver, schreef daarover in De Standaard een stukje dat deze nuance bijtreedt. Voss noemt Twitter “speelgoed voor fantasielozen”. Hij ergert zich eraan dat mensen de tweets van een schrijver verwarren met zijn reële kwaliteiten als schrijver op papier. Bovendien worden schrijvers volgens hem verplicht reclame te maken voor hun boeken via Twitter. Hij spreekt over de term Twitterature, die aangeeft dat klassieke werken in 140 karakters zouden kunnen gevat worden. Volgens Voss geven de tweets van een schrijver slechts “een glimp van de persoon achter de schrijver weer (gatver)”. Hij beschrijft het verschil tussen de twitterende en de niet-twitterende schrijver als volgt:

 

“Twitter: je verbindt de fantasielozen, en laat hen die hun gedachten niet op wc-papier willen krabbelen maar op een koninklijk wit vel van de juiste dikte, gemaakt om met ganzenveer te beschrijven, in de kou staan.”

 

Voss verzet zich tegen het alomheersende idee dat wie niet meedoet aan de hype tegenwoordig per definitie “gedateerd” is.

 

 

Tijdens de colleges over nieuwe media maakten onze proffen voor ons het verschil tussen lineaire en niet-lineaire media. Die laatste term wijst op de nieuwe media, die ons nu onbeperkte info verschaffen. Maar ze stelden ons daarbij de vraag, of die nieuwe media altijd bijdragen tot onze informatiekennis?

Is meer altijd beter?

Bracht Robert Browning ons de alombekende catchphrase “Less is more” al niet bij in de 19de eeuw?

 

Het risico van dit alles bestaat erin dat je één welbepaalde visie krijgt voorgeschoteld, en je je daar niet bewust van bent. De volgende vraag die de proffen ons aldus stelden, was dan ook:

 

“Does it get out of the box?”

 

Toen was het lesuur natuurlijk gedaan. Van een cliffhanger gesproken. Of was het saved by the bell?

 

Eén ding is zeker.

 

Durf kritisch te zijn, zonder voorkauwing.

 

Want mensen zijn, tot dusver aangetoond, nog steeds geen koeien.

 

1 reactie

Opgeslagen onder Uncategorized

Een Reactie op “Moeien ende loeien

  1. Kirsten Sokol

    Schoon stukske tekst en heel genuanceerd. Like your style.🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s